familylife.gr
Η πρώτη σχέση αγάπης της ζωής μας

Η πρώτη σχέση αγάπηςΗ σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στους γονείς και το παιδί από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, και κυρίως ο χρόνος που περνούν μαζί,

έχει άμεσες επιπτώσεις στον τρόπο που το παιδί βιώνει τον εσωτερικό και εξωτερικό του κόσμο, αλλά και στις επιλογές που θα κάνει στο μέλλον, όσον αφορά τις σχέσεις που θα διαμορφώνει με άλλους ενήλικες.

Της Χριστιάνας Ιορδάνου M.Sc, MBPsS, Ψυχολόγου-Δραματοθεραπεύτριας, www.ekseliksis.gr

Ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον, στο οποίο οι γονείς εκφράζουν την αγάπη και την τρυφερότητά τους σταθερά, ανεξάρτητα από την οποιαδήποτε συμπεριφορά του παιδιού, τις επιδόσεις του και τις προσδοκίες που οι ίδιοι έχουν για εκείνο, μαθαίνει ότι το αγαπούν και το σέβονται ακριβώς για αυτό που είναι. Βιώνει, λοιπόν, ένα είδος αρμονικής αγάπης, η οποία του προσφέρεται άνευ όρων.

Εάν το παιδί μεγαλώνει με αυτό τον τρόπο, μαθαίνοντας δηλαδή να αγαπάει αρμονικά, ως ενήλικας θα κατορθώσει:

  • - να επιλέγει συντρόφους που του ταιριάζουν και να δημιουργεί υγιείς και διαρκείς σχέσεις που στηρίζονται στον αλληλοσεβασμό
  • - να διακατέχεται από καλοσύνη, συμπόνια, τρυφερότητα και πάθος
  • - να ακούει, να κατανοεί και να στηρίζει τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για εκείνον
  • - να εκφράζει την άνευ όρων αγάπη του στο σύντροφο του
  • - να εκφράζει τα συναισθήματά του ακόμα και όταν κάτι τέτοιo φαντάζει δύσκολο.

Αντίθετα, το παιδί που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον, στο οποίο οι γονείς εκφράζουν τα θετικά τους συναισθήματα μόνο όταν εκείνο επιδεικνύει «καλή» συμπεριφορά, έχει υψηλές επιδόσεις στο σχολείο, είναι ήσυχο και υπάκουο κλπ, μαθαίνει ότι οι γονείς του το αγαπούν υπό προϋποθέσεις-όταν δηλαδή ικανοποιεί τις προσδοκίες τους-και όχι για αυτό που πραγματικά είναι. Αντίστοιχα, όταν τα αρνητικά συναισθήματα του παιδιού, όπως ο θυμός, η οργή, η ζήλεια κλπ, αντιμετωπίζονται από τους γονείς ως αφύσικα, απαράδεκτα και μη επιθυμητά, παίρνει το μήνυμα ότι για να είναι αγαπητό πρέπει να εκφράζει μόνο θετικά συναισθήματα και να καταπνίγει τα απολύτως φυσιολογικά αρνητικά συναισθήματα, γεγονός που το κατακλύζει με έντονο άγχος και φόβο.

Τέλος, όταν οι γονείς δεν εκφράζουν την αγάπη τους προς το παιδί σταθερά, αλλά η συμπεριφορά τους προς εκείνο χαρακτηρίζεται από έντονες εναλλαγές θετικών και αρνητικών συναισθημάτων, που κυμαίνονται από αγάπη σε θυμό, από χαρά σε εκφοβισμό, από ενδιαφέρον σε αδιαφορία κλπ, το παιδί αισθάνεται ότι η συναισθηματική σχέση που έχει αναπτύξει με τους γονείς του είναι εύθραυστη και επισφαλής. Επομένως, κατακλύζεται από άγχος και φόβο ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να χάσει την αγάπη τους. Η αγάπη που προσφέρεται με αυτό τον τρόπο συνδέεται στο μυαλό του παιδιού με εμπόλεμη ζώνη.

Εάν στο μυαλό μας έχουμε συνδέσει την αγάπη με συναισθήματα ασφάλειας, εμπιστοσύνης και πληρότητας μαθαίνουμε να αγαπάμε αρμονικά. Εάν όμως η αγάπη έχει ταυτιστεί με το φόβο, εκρήξεις θυμού και βίας, σχέσεις εξάρτησης και έλλειψη εμπιστοσύνης, τότε τη συνδέουμε μέσα μας με μια δυσάρεστη κατάσταση. Η αγάπη που θυμίζει εμπόλεμη ζώνη δεν επιτρέπει στο παιδί να νιώθει ασφαλής με τους γονείς του και έχει μακροπρόθεσμα αρνητικές επιπτώσεις στην ικανότητά του να δημιουργεί και να διατηρήσει υγιείς σχέσεις στην ενήλικη ζωή του.

Πιο συγκεκριμένα, εάν το παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον, όπου αισθάνεται ότι η αγάπη των γονιών του δεν είναι σταθερή, είναι πιθανό, ως ενήλικας, να αντιμετωπίσει τις ακόλουθες δυσκολίες:

  • - να εμπλέκεται σε σχέσεις που του προκαλούν ατέλειωτο πόνο και αγωνία
  • - να προσεγγίζει τις ερωτικές/συναισθηματικές σχέσεις με ένα παρορμητικό τρόπο, δηλαδή να δένεται με έναν σύντροφο πολύ γρήγορα και να φεύγει από τη σχέση εξίσου απότομα, όταν περάσει η πρώτη περίοδος «του μέλιτος»
  • - να αποφεύγει να επιδείξει τρυφερότητα στις σχέσεις του
  • - να φοβάται την οικειότητα και πάντα να ψάχνει λόγους να διαλύσει μια σχέση.

Η καθημερινότητα δημιουργεί υψηλά επίπεδα στρες που επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που οι γονείς αλληλεπιδρούν με τα παιδιά τους, αλλά και τον τρόπο που εκφράζουν την αγάπη τους προς αυτά. Όμως, η πρώτη αυτή σχέση είναι άκρως σημαντική. Για να μπορέσει το μικρό παιδί να νιώσει ασφάλεια και να μάθει να αγαπάει τον εαυτό του, αλλά και τους άλλους, με έναν υγιή τρόπο είναι απαραίτητο να αισθάνεται ασφάλεια στη σχέση του με τους γονείς τους. Αυτό σημαίνει ότι η συμπεριφορά των γονιών προς το παιδί είναι σταθερή και δεν παρουσιάζει απότομες διακυμάνσεις από αγάπη σε έντονο θυμό, αδιαφορία, ντροπή ή περιφρόνηση.

Εν ολίγοις, είναι σημαντικό οι γονείς να εκφράζουν την αγάπη τους με σταθερότητα τόσο στη χαρά όσο και στον πόνο και το θυμό του παιδιού. Το όφελος μιας τέτοιας σχέσης είναι ότι το παιδί μαθαίνει να αγαπά και να σέβεται πρωτίστως τον εαυτό του και κατ' επέκταση τους άλλους. Ως αποτέλεσμα, μαθαίνει να δημιουργεί σχέσεις που στηρίζονται στην αγάπη και τον αλληλοσεβασμό.

Πηγή: Sunderland, M. (2006). The Science of Parenting. London: Dorling Kindersley Limited.

 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση