familylife.gr
Πως βιώνουν τα παιδιά το θάνατο;
Ευρετήριο Άρθρου
Πως βιώνουν τα παιδιά το θάνατο;
σελίδα 2
Όλες οι Σελίδες

aunanismosΤα παιδιά έχουν εξαρχής πολλούς φόβους και ανησυχίες για τους οποίους εν μέρει ευθύνεται το περιβάλλον.

Όμως κατά ένα άλλο μέρος, δεν ευθύνεται κανένας –είναι απλά μέρος της ψυχολογικής εξέλιξης.

Της Παναγιώτας Κυπραίου, Ψυχοθεραπεύτριας- Συντονίστρια Σχολών Γονέων, www.psychotherapeia.net.gr

Περίπου στα 6 τους χρόνια, τα παιδιά μπορούν να συλλάβουν για πρώτη φορά τι σημαίνει θάνατος και ότι και τα ίδια απειλούνται απ' αυτόν.

Αυτή η συνειδητοποίηση δημιουργεί φόβο, ανεξάρτητα απ' το αν τα παιδιά έχουν ήδη γνωρίσει το θάνατο.

Τα παιδιά αισθάνονται το φόβο των ενηλίκων και δημιουργούν την πεποίθηση ότι αυτό το θέμα είναι απαγορευμένο και κανείς δεν πρέπει να μιλάει γι' αυτό.

Έτσι χάνουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με το θέμα του αποχωρισμού και να προετοιμαστούν για την περίπτωση που ένα αγαπημένο πρόσωπο ή ζώο πεθάνει. Όμως μ' αυτή την τακτική ο θάνατος γίνεται θέμα ταμπού.

Τα παιδιά χρειάζονται τη δυνατότητα να εξοικειωθούν με τα συναισθήματα λύπης και θυμού, να θέσουν ερωτήσεις και ν' αποκτήσουν τις δικές τους εμπειρίες.

Αυτή είναι μια καλή ευκαιρία να συζητήσει ο γονέας μαζί τους τον σκοπό, την αιτία και το πως συμβαίνει ο θάνατος.

Οι γονείς χρειάζεται να επεξεργαστούν τους δικούς τους φόβους ώστε να μπορούν να υποστηρίξουν τα παιδιά στις ερωτήσεις τους και στη διαδικασία της λύπης τους.

Οι μεταπτώσεις της διάθεσης στην περίοδο της λύπης...

Τα παιδιά πενθούν με εντελώς διαφορετικό τρόπο απ' τους ενήλικες. Συνήθως δεν μπορούν να κρατήσουν τη λύπη τους. Οι μεταπτώσεις στη διάθεσή τους είναι συχνές και πολλές φορές απότομες.

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε πόσο θα κρατήσει συνολικά η φάση της λύπης. Εξαρτάται απ' το πόσο κοντινό ήταν το πρόσωπο ή το ζώο, για το οποίο πενθεί το παιδί. Εξαρτάται ακόμη από την ηλικία του παιδιού και από την υποστήριξη που παίρνει από το περιβάλλον του. Πάντως μέχρι να ολοκληρωθεί η φάση του πένθους, περνάει από διαφορετικά στάδια. Μετά το πρώτο, σχετικά σύντομο αλλά έντονο, διάστημα της λύπης, ακολουθεί μια φάση ανάτασης των συναισθημάτων κατά την οποία όλα φαίνονται να έχουν ξεπεραστεί.

Τα παιδιά –αλλά συχνά και οι ενήλικες- χρειάζονται μια περίοδο ανάπαυλας, κατά την οποία προσπαθούν να ξαναγυρίσουν στην καθημερινότητα και να στραφούν προς τη ζωή. Έτσι το παιδί είναι καλά αλλά αυτό διαρκεί λίγο γιατί ακολουθεί μια επόμενη φάση λύπης που διαρκεί συνήθως περισσότερο. Το παιδί βυθίζεται πάλι στις σκέψεις και στη λύπη του. Αρχίζει να καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει νέα αρχή, αν δεν ολοκληρωθεί ο αποχωρισμός.

Είναι απαραίτητο να δίνουμε στα παιδιά τη δυνατότητα να αντέχουν τον αποχωρισμό και να τα διευκολύνουμε να τον αποδεχτούν.

Να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι ο αποχωρισμός είναι μέρος μια νέας αρχής, ότι ο θάνατος είναι μέρος της ζωής, χωρίς να καταπνίγουμε ή να εξιδανικεύουμε τα συναισθήματά μας.

Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουν τα παιδιά ότι ο θάνατος αφορά όλους τους ανθρώπους και αποτελεί την κοινή τους μοίρα.

Παιδιά έως 3 ετών!

Τα παιδιά αυτής της ηλικίας δεν μπορούν να ξεκινήσουν με τη λέξη «θάνατος». Ασχολούνται κυρίως με τη γέννηση και την ύπαρξη των ανθρώπων.

Αντιλαμβάνονται το θάνατο με την έννοια της απομάκρυνσης, ότι τα άφησαν μόνα τους. Νιώθουν φόβο για τους αποχωρισμούς γιατί θέλουν να ξέρουν ότι ο ενήλικας που τα φροντίζει θα είναι πλάι τους.

Συχνά τα μικρά παιδιά βιώνουν την απομάκρυνση των ενηλίκων σαν τιμωρία, επειδή έκαναν κάτι που οι ενήλικες δεν ενέκριναν. Έτσι, είναι σημαντικό, όταν τα παιδιά αυτής της ηλικίας έρχονται αντιμέτωπα με το θάνατο, να τα καθησυχάζουμε ότι, για παράδειγμα, δεν ευθύνονται αυτά για το θάνατο της γιαγιάς.

Ο θάνατος σχετίζεται με την ακινησία και τα παιδιά θέλουν, μέσα απ' το παιχνίδι και τη μίμηση, να προσπαθήσουν να βιώσουν τι ακριβώς σημαίνει αυτή η πρωτόγνωρη κατάσταση. Αυτό όμως που δεν μπορεί να βιώσει ούτε να κατανοήσει τα παιδιά αυτής της ηλικίας, είναι το οριστικό του θανάτου.

Επιπλέον, θεωρούν τους ενήλικες παντοδύναμους, αφού μπορούν να κάνουν όσα εκείνο δεν μπορεί. Η απώλεια των δυνάμεων που επέρχεται με το θάνατο τους προκαλεί φόβο. Συνειδητοποιούν ότι οι ενήλικες δεν είναι πια παντοδύναμοι και έτσι νιώθουν πλέον ότι οι γονείς τους δεν είναι σε θέση να το προστατεύσουν απόλυτα ότι κι αν του συμβεί.



 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση