familylife.gr
Η ζήλια ανάμεσα στα αδέλφια!
Ευρετήριο Άρθρου
Η ζήλια ανάμεσα στα αδέλφια!
σελίδα 2
Όλες οι Σελίδες

86480117Ένα συχνό παράπονο των γονέων είναι ότι τα παιδιά τους δεν τα πηγαίνουν αρκετά καλά μεταξύ τους.

Της Ιωάννας Αποστολοπούλου, Κλινικής Ψυχολόγου, Ψυχοθεραπεύτριας

Ρωτώντας περισσότερα, αναφέρουν συχνούς καυγάδες, ζήλια, ανταγωνισμό: «ο αδερφός μου με χτύπησε»/ «ψέματα, αυτή άρχισε», «μου ζητάει το cd που μου χάρισε χτες»/«δεν της το χάρισα, της το δάνεισα», «δεν μ'αφήνει να το κάνω πρώτη και ας ήταν δική μου ιδέα»/«ψέμματα, εγώ το σκέφτηκα πρώτη».

Συνήθως οι ευκαιρίες για σύγκρουση ανάμεσα στα παιδιά αναφέρονται σε θέματα ιδιοκτησίας, διάθεσης να μοιραστούν, χώρου που τους ανήκει..

Για να κατανοήσουμε τους λόγους των συγκρούσεων και του ανταγωνισμού ανάμεσα στα αδέρφια, είναι σημαντικό να αναλογιστούμε τις ιδιαιτερότητες της αδερφικής σχέσης.

Η σχέση γονιού-παιδιού είναι συμπληρωματική, όπου ο γονιός και το παιδί έχουν διαφορετικούς αλλά αλληλοεξαρτώμενους ρόλους. Με τους φίλους του, το παιδί έχει αμοιβαίους και ταιριαστούς ρόλους, ενώ οι σχέσεις χαρακτηρίζονται από ισοτιμία.

Το ιδιαίτερο και ενδιαφέρον στις σχέσεις μεταξύ αδερφών είναι ότι μπορεί να συμπεριλαμβάνουν ταυτόχρονα στοιχεία συμπληρωματικότητας αλλά και αμοιβαιότητας (Dunn, 1999): το μεγαλύτερο παιδί έχει την ευθύνη του μικρότερου, άρα λειτουργεί συμπληρωματικά με τον αδερφό του/την αδερφή του ενώ ταυτόχρονα τα δύο αδέρφια αλληλεπιδρούν σαν ισότιμα μέλη όταν παίζουν, κάνουν αστεία ή οργανώνουν ένα σχέδιο.

Φαίνεται λογική η δυσκολία στην επίτευξης ισορροπίας ανάμεσα στους διαφορετικούς αυτούς ρόλους στη σχέση των αδερφών.

Η αντιφατικότητα των συναισθημάτων σε σχέση με τα αδέρφια τους είναι κοινός τόπος στα περισσότερα αδέρφια. Ακόμα και σε περιπτώσεις παιδιών με υπερβολικό ενδιαφέρον και ανοχή για τα μικρότερα αδέρφια τους, πολλές φορές κρύβονται υπόγεια συναισθήματα μίσους και φόβου ότι θα χάσουν την αγάπη των γονιών τους.

Εντούτοις, από τη μια εκνευρίζουν το ένα, το άλλο, ενώ πολλές φορές μπορούν να εκφράσουν και έντονα τα αρνητικά τους συναισθήματα, «τον σιχαίνομαι», «θέλω να φύγει», από την άλλη αναζητούν τα αδέρφια τους όταν δεν είναι εκεί, καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που τα υπερασπίζονται όταν κάποιο άλλο παιδί ή ενήλικας τα μαλώσει ή τα απειλήσει.

Τις περισσότερες φορές η πάλη, οι καυγάδες και οι συγκρούσεις των παιδιών δεν αποτελούν παρά φυσιολογικό μέρος της ψυχοσυναισθηματικής τους αναπτυξιακής πορείας.

Οι καυγάδες δεν είναι μόνο χρήσιμοι αλλά και απαραίτητοι και συνιστούν έναν χώρο πρακτικής εξάσκησης για την αντιμετώπιση των συγκρούσεων στην κοινωνία.

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και αφενός μεν δεν αμφισβητούν τόσο την αγάπη των γονέων για εκείνα, αφετέρου αναπτύσσουν τη δική τους ξεχωριστή ταυτότητα, οι συγκρούσεις περιορίζονται μοιραία.

Εντούτοις, ο τρόπος που οι γονείς θα αντιμετωπίσουν τη ζήλια και τον ανταγωνισμό μεταξύ των παιδιών τους, εν πολλοίς θα καθορίσει την πορεία αυτής της φυσιολογικής αλλά ενοχλητικής για εκείνους κατάστασης: θα εκτονωθεί σταδιακά ή θα εμμείνει.

Κάτω από την απελπισία των γονιών για τους τρομερούς καυγάδες των παιδιών τους πολλές φορές κρύβονται μη ρεαλιστικές προσδοκίες για το πως θα έπρεπε να είναι η σχέση των παιδιών μεταξύ τους ή πως θα έπρεπε να ήταν εκείνοι σαν γονείς ώστε να σταματήσουν οι συγκρούσεις.

Επίσης, τα προσωπικά βιώματα του κάθε γονιού αναφορικά με τη δική του σχέση με τα αδέρφια του ή τη μη σχέση, σε περίπτωση ενός και μόνο παιδιού, συνήθως παρεμβαίνουν στον τρόπο που αντιμετωπίζουν μία κατάσταση: μια μητέρα που μεγάλωσε τα τρία μικρότερα αδέρφια της δεν καταλαβαίνει την κόρη της που δεν θέλει να μοιραστεί το κουκλόσπιτο της με τη μικρή της αδερφή.

Ένας πατέρας που οι γονείς του συνήθιζαν να τιμωρούν πολύ αυστηρά εκείνον και τον αδερφό του όταν τσακωνόντουσαν, αποφεύγει να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι τα παιδιά του χτυπούν το ένα το άλλο, με αποτέλεσμα η κατάσταση να μένει ανεξέλεγκτη.

Πότε όμως η ζήλια θεωρείται παθολογική;

Είτε όταν ένα παιδί γίνει εξαιρετικά βίαιο με τα αδέρφια του, είτε εάν παρουσιάσει έντονα ψυχοσωματικά συμπτώματα μετά τη γέννηση του αδερφού/ης του, όπως συνεχείς πονοκεφάλους, κοιλιακά άλγη, κ.α., είτε εάν παλινδρομήσει αναπτυξιακά, π.χ. αρχίσει να βρέχει το κρεβάτι του ενώ το είχε σταματήσει, αποσύρεται, αναπτύσσει μεγάλη δυσκολία στον ύπνο, εμφανίσει τραύλισμα, τικ, κ.λ.π..

Όταν η ένταση και η συχνότητα των εν λόγω συμπτωμάτων είναι μεγάλη και δεν δείχνουν να μειώνονται με το χρόνο, είναι σημαντικό να συμβουλευτούν οι γονείς κλινικό ψυχολόγο-ψυχοθεραπευή, ώστε να εκτιμηθεί σωστά και έγκαιρα το μέγεθος του προβλήματος και να σχεδιαστεί η κατάλληλη θεραπευτική παρέμβαση.



 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση