familylife.gr
Οδηγός επιβίωσης... στην ταβέρνα!

TavernaΤο να βγεις για φαγητό με φίλους σήμερα, ειδικά όταν όλοι στην παρέα έχουν παιδιά, είναι μία απόφαση που μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για ένα αξέχαστο από κάθε άποψη γεύμα.

Του Μανώλη Μανωλαράκη, διαιτολόγου- διατροφολόγου

Με το συγκεκριμένο φιλικό ζευγάρι είχαμε πολύ καιρό να βρεθούμε μαζί, μιας και τα περίπου συνομήλικα παιδιά μας είναι κάθε Σ/Κ γεμάτα δραστηριότητες. Το μοναδικό ανοικτό παράθυρο για να βρεθούμε όλοι μαζί πάλι, ήταν ένα Κυριακάτικο μεσημέρι σε μία άκρως οικογενειακή ταβέρνα που διαθέτει μία μικρή εξωτερική και ασφαλή παιδική χαρά (τραμπάλα, κούνιες και 1-2 άλλα παιγνίδια).

Το ραντεβού κλείστηκε, ο καιρός βοήθησε και σύντομα τα δύο αυτοκίνητα ήταν παρκαρισμένα το ένα δίπλα στο άλλο με τις οικογένειες καθισμένες στο τραπέζι με την σωστή πάντα χωροταξία.
Ζώνες ασφαλείας με γονείς να κάθονται ανάμεσα στα ζιζάνια και φυσικά πάντα με τον νου στα μικρότερα μέλη της οικογένειας. Μαχαιροπίρουνα, ποτήρια και οτιδήποτε άλλο μπορεί να προκαλέσει αίμα, δάκρυα και πόνο σε ασφαλή θέση μέχρι να έρθει το φαγητό.
Παραδοσιακά ο σερβιτόρος φέρνει τους καταλόγους και ... η παράσταση αρχίζει!!!!

Είναι καλό να εμπιστεύεσαι το ένστικτο μιας μητέρας σχετικά με την παραγγελία των παιδιών. Ζει από πρώτο χέρι και πιο κοντά από όλους τις διατροφικές προτιμήσεις των παιδιών, τις παραξενιές τους και ξέρει πολύ καλά πόσο και τι μπορούν να φάνε. Λογικό είναι σε μία συνάθροιση σαν αυτή, τα παιδιά να θέλουν να δείξουν ότι μεγάλωσαν (όσο μικρά και αν είναι) και να αυτονομηθούν στο θέμα του φαγητού. Είναι φυσικά και η παρουσία άλλων τρίτων προσώπων εκτός οικογένειας που οι προτιμήσεις τους και οι συμπεριφορές τους αποτελούν αντικείμενο επεξεργασίας και παρατήρησης.

Τι να παραγγείλετε;
Οι επιλογές είναι συνήθως ασφαλείς και οι λιγοστές παρεκκλίσεις από αυτές μάλλον περισσότερο έχουν να κάνουν με τις προτιμήσεις των μεγάλων και την δειλή εξερεύνηση των μικρών σε νέους γευστικούς ορίζοντες. Οι παραγγελίες παραδοσιακών πιάτων και εδεσμάτων πολλές φορές αφήνουν ασυγκίνητες τα μικρά, τα οποία μοιάζουν να ζουν σε ένα γαστρονομικό σύμπαν φτιαγμένο από μακαρόνια, μπιφτέκια και κοτόπουλο σουβλάκι!

Προσωπικά πολλές φορές έχω δει τα παιδιά μεταξύ τους να αναπτύσσουν ένα αόρατο είδος ανταγωνισμού/συναγωνισμού στο θέμα του φαγητού. Μπορεί να τα δεις να παραγγέλνουν όλα μαζί το ίδιο φαγητό αλλά και να κάνουν κόντρα ποιο θα αδειάσει όλο το πιάτο. Όταν λοιπόν έρθει η ώρα της παραγγελίας μία διευκρίνιση για το πόσο μεγάλη είναι η μερίδα από τον σερβιτόρο ή τι ακριβώς περιλαμβάνει το πιάτο είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο. Όχι τίποτε άλλο αλλά σε δύσκολους οικονομικά καιρούς είναι αμαρτία να μένει το φαγητό και να πετιέται.
Μοιραία λοιπόν ο κατάλογος μπορεί να ξεκίνησε από τα χέρια των παιδιών αλλά η τελική επιλογή με πολύ μαεστρία, έγινε από τις μητέρες!

Τα προβλήματα ξεκίνησαν όταν τα μικρά άρχισαν να παραγγέλνουν τα διάφορα πρώτα πιάτα. Οι περίεργες απαιτήσεις για τυροκροκέτες, φλογέρες και πατάτες με πολλά υποσχόμενες ονομασίες, έδιναν και έπαιρναν. Η λίστα των επιθυμιών αυξανόταν με τρόπο ανάλογο με το δημοσιονομικό χρέος της Ελλάδας. Με πολύ δυσκολία ακούγονταν οι φωνές των μεγάλων που προσπαθούσαν να εξηγήσουν ότι και το φαγητό έχει πατάτες στο πλάι και ότι αν καταναλώναμε όσα ήθελαν να παραγγείλουν δεν θα τρώγαμε το κύριο μας φαγητό.

Η στωική αναμονή του σερβιτόρου και το μετέωρο μολύβι πάνω από το μπλοκάκι, έδειχνε ότι η μάχη είχε αμετάκλητα κριθεί και ότι δεν θα πέρναγε το δικό τους. Με μαεστρία οι μητέρες έκοψαν όλες τις παράλογες απαιτήσεις εκτός από μία, απλά για την τιμή των όπλων και την αποφυγή γενικευμένης μουρμούρας. Τα 4 τεμάχια στο πιάτο έγιναν 9 μικρά κομματάκια και το κακό μίκρυνε στο ελάχιστο δυνατό μέγεθος.

Οι σαλάτες αν και δεν αποτελούσαν το καλύτερο των παιδιών κατά ένα παράδοξο τρόπο εξαφανίστηκαν. Σε αυτό βοήθησε η επιλογή των πιο μεγάλων παιδιών να σερβιριστούν, κάτι που έκανε και τα μικρότερα στο πλαίσιο του ανταγωνισμού να βάλουν και αυτά στο πιάτο τους μία μικρή αλλά ικανοποιητική ποσότητα σαλάτας. Ο μιμητισμός λοιπόν έκανε το θαύμα του και οι σαλάτες καταναλώθηκαν.

Ευτυχώς οι μανάδες (πάλι) επέλεξαν να μην πιέσουν να καταναλωθεί όλη η σαλάτα και δεν λειτούργησε ο νόμος της δράσης αντίδρασης. Αν έλειπαν και οι βούτες στο λαδάκι όλα θα ήταν μια χαρά. Αλλά δεν μπορείς να τα έχει όλα. Όπως και δεν μπορείς να έχεις καθαρά ρούχα χωρίς λαδιές, όταν τα πιτσιρίκια ακροβατούν από την μία άκρη του τραπεζιού στην άλλη προσπαθώντας να φτάσουν το πιάτο με το ζουμάκι αλλά αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα.
Τα προβλήματα ξεκίνησαν όταν έφτασε το φαγητό. Γιατί για μία ακόμα φορά η τάση για αυτονόμηση των μικρών εκδηλώθηκε μέσα από την απαίτησή τους να κόψουν μόνα τους το κρέας ή το μπιφτέκι. Κάτι τέτοιο, όταν μιλάς για παιδιά 5-7 χρονών σημαίνει ότι το μισό φαγητό θα προσγειωθεί στο πάτωμα, κάποιο μαχαίρι θα γλιστρήσει και όλο και κάποιο παρατράγουδο ή αδέξιος χειρισμός θα προκύψει. Θα ήταν καλύτερα τα πράγματα αν οι ταβέρνες είχαν ξεχωριστά μαχαιροπίρουνα για παιδιά.

Όπως έχουν και μερικές από αυτές και ειδικά καθισματάκια. Πάντα θυμάμαι όταν είχαμε μόνο τον μικρό μου γιο, στις κυριακάτικες εξόδους μας προτιμούσαμε τα καταστήματα που είχαν ειδικά καθισματάκια για μικρά παιδιά. Παρόμοια τακτική στο θέμα των μαχαιροπίρουνων θα έδινε πρόσθετη αξία σε αυτά και θα δημιουργούσε μία πιο σταθερή πελατεία.
Στην δική μας περίπτωση, η προνοητικότητα της φίλης να φέρει 2 σετ παιδικών μαχαιροπήρουνων (τα ειδικά πλαστικά) έσωσε την κατάσταση σύντομα η μουρμούρα περιορίστηκε στο ελάχιστο μιας και η πείνα γέμισε τα στόματα και όπως είναι γνωστό σε όλους, όταν τρώμε δεν μιλάμε (ισχύει μόνο για τα μικρά, οι μεγάλοι εκείνη την ώρα έχουν τον ελεύθερο χρόνο να μιλήσουν).
Με τα πιάτα άδεια, τις παραδοσιακές μετά το φαγητό πορτοκαλάδες κερασμένες και με τα πιτσιρίκια να παίζουν στην μικρή παιδική χαρά της ταβέρνας, ξέραμε πολύ καλά ότι ο χρόνος μέτραγε αντίστροφα για την αναχώρησή μας.

Η τελευταία μάχη δόθηκε για το γλυκό. Η παρουσία ενός ψυγείου με παγωτά και το διάφανο σκέπασμα του, έδωσε το έναυσμα για την μεγάλη επίθεση των πιτσιρικιών. Η ιαχή «παγωτό – παγωτό» ήταν εξίσου έντονη με το θρυλικό «αέρα» του 40.
Άλλοι αντιστάθηκαν σθεναρά και δεν το μετάνιωσαν, ο φίλος μου όμως που υποχώρησε πρέπει να πλήρωσε αρκετά χρήματα για να καθαρίσει το πίσω κάθισμα από τους εμετούς

www.diatrofi.gr

 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση