familylife.gr
Πολυπολιτισμικά σχολεία - Ξενοφοβία
Ευρετήριο Άρθρου
Πολυπολιτισμικά σχολεία - Ξενοφοβία
Σελίδα 2
Όλες οι Σελίδες

psyxologia-politismika-sxoleiaΗ Ελλάδα δεν είναι πια η μικρή, κλειστή χώρα που προσπαθούσε με δυσκολία να ισορροπήσει ανάμεσα στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη,και έστελνε η ίδια κάποτε οικονομικούς μετανάστες σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία.

Η Ελλάδα τώρα είναι χώρα υποδοχής μεταναστών. Έξω βλέπουμε ανθρώπους από διαφορετική χώρα, χρώμα και φυλή να προσπαθούν να επιβιώσουν κάτω από σκληρές συνθήκες.

Της Ελένης Λαμπρονίκου, εκπαιδευτικού-παιδαγωγού Θεάτρου

Δεν ακούμε πια μόνο ελληνικά γύρω μας και όταν επιστρέφουν τα παιδιά μας από το σχολείο τους, μας μιλάνε για τα παιχνίδια τους αλλά και τα προβλήματα που προέκυψαν με τον συμμαθητή τους τον Χασάν ή τον Ματέους. Τα σχολεία μας γίνανε πολυπολιτισμικά. Στα ελληνικά σχολεία φοιτούν παιδιά σχεδόν απ’ όλο τον κόσμο. Τα παιδιά μας, θέλοντας και μη, έρχονται σε επαφή με άλλους πολιτισμούς, κι αυτό είναι εξόχως θετικό…

Φαίνεται ότι δεν είναι πάντα εύκολο να συνυπάρχουμε με ανθρώπους που έχουν διαφορετική γλώσσα και κουλτούρα. Ο καθηγητής Φιλοσοφίας R. Kearney (2006) υπογραμμίζει: «Η μορφή του ‘‘ξένου’’ -που ποικίλλει από την αρχαία έννοια του ξένου έως τη σύγχρονη προς εμάς κατηγορία του αλλοεθνούς εισβολέα- συχνά λειτουργεί ως οριακή εμπειρία για τους ανθρώπους προκειμένου να προσδιορίσουν τον εαυτό τους σε σχέση και έναντι των άλλων».

Το ξένο και το διαφορετικό τα αντιμετωπίζουμε σαν απειλή: λες και θα φάει από το φαΐ μας ή θα κοιμηθεί στο σπίτι μας. Σκεφτήκαμε ποτέ ότι οι ξένοι στην Ελλάδα κάνουν δουλειές (καθαρίζουν σπίτια, δουλεύουν στα χωράφια, φροντίζουν ηλικιωμένους) που οι Έλληνες δεν θέλουν να κάνουν για πολλούς και διάφορους λόγους. Γιατί, λοιπόν, επικρατεί αυτή η λανθασμένη και ξενοφοβική αντίληψη ότι «μας παίρνουν τις δουλειές ή ότι θα μας κλέψουν κάτι που μας ανήκει»;

Ο μετανάστης, όπως όλοι οι άνθρωποι, διεκδικεί αυτό που δικαιούται: ΝΑ ΖΗΣΕΙ. Συχνά στο σχολείο ακούω παράπονα από παιδιά αλλοδαπά για τους συμμαθητές τους: «Λέει ότι είμαι μαύρος και δεν θέλει να παίξει μαζί μου, ή η μαμά μου δεν με αφήνει να παίζω με παιδιά από την Αλβανία κ.λπ.». Για να εξοικειωθούν τα παιδιά με το οικείο και το διαφορετικό, πρέπει εμείς οι ενήλικες, γονείς και εκπαιδευτικοί, να ευαισθητοποιηθούμε, και έτσι να επηρεάσουμε και να προβληματίσουμε τα παιδιά. Στο σχολείο ήδη πραγματοποιούνται προγράμματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, και οι μαθητές αρχίζουν σιγάσιγά να ενημερώνονται και να προβληματίζονται για τα θέματα της μετανάστευσης και της πολυπολιτισμικότητας.

 

Γονείς vs ξενοφοβίας

Ωστόσο, σημαντικό ρόλο, ίσως τον σημαντικότερο, και σε αυτό το θέμα, καλείται να παίξει η οικογένεια. Ακόμη κι αν φοιτεί στο καλύτερο σχολείο ένας μαθητής, ακόμη κι αν συμμετέχει στα σπουδαιότερα προγράμματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, αν η οικογένεια δεν φροντίσει να επηρεάσει και να ενεργοποιήσει θετικά το παιδί σχετικά με τους μετανάστες και τους ξένους μαθητές, τα αποτελέσματα από το σχολείο δεν θα βοηθούσαν ιδιαίτερα. Πώς; Με ποιον τρόπο ένας γονιός μπορεί να βοηθήσει το παιδί του να προσαρμοστεί και να ενταχθεί ομαλά στη κοινωνία; Με πολύ απλούς αλλά ουσιαστικούς τρόπους, όπως:

  • Με αφορμή ένα περιστατικό με μετανάστες που μπορεί να δούμε στην τηλεόραση (π.χ., συχνά βλέπουμε μετανάστες με τα παιδιά τους να πνίγονται, στην προσπάθειά τους να περάσουν τα θαλάσσια σύνορα, ή βλέπουμε τις φρικτές συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών σε μερικά κέντρα υποδοχής που στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον, ελπίζοντας και περιμένοντας μια καλύτερη ζωή), μπορούμε να θέσουμε προβληματισμούς στο παιδί, στον βαθμό βέβαια που καταλαβαίνει, σύμφωνα πάντα με την ηλικία του. Μπορούμε να αρχίσουμε μια συζήτηση με ερωτήσεις: Πώς νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι; Τα παιδιά τους, άραγε, έχουν παιχνίδια όπως εσύ; Μιλάνε ελληνικά; Πώς μάθανε ελληνικά; Δυσκολεύτηκαν; Πώς είναι να ζεις σε μια πόλη χωρίς να γνωρίζεις κανέναν, χωρίς φίλους και συγγενείς; Με αυτόν τον τρόπο γίνεται μια κουβέντα που βοηθάει να κατανοήσουν τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν οι συμμαθητές τους.
  • Συζητάμε με το παιδί για τους ξένους συμμαθητές του στο σχολείο και του ζητάμε όταν βρεθούμε στο πάρκο ή σε μια γιορτή του σχολείου να μας συστήσει τον φίλο του που μιλάει διαφορετική γλώσσα. Μπορούμε να συνεννοηθούμε με τους γονείς και να κανονίσουμε να βρεθούμε στην κοντινή παιδική χαρά για να παίξουν τα παιδιά μας ή μπορούμε να ζητήσουμε από τους γονείς να ανταλλάξουμε επισκέψεις στο σπίτι για να παίξουν. Με αυτό τον τρόπο το παιδί αντιλαμβάνεται ότι οι γονείς του στην πράξη αποδέχονται αυτούς τους ανθρώπους και καταλαβαίνουν ότι, τελικά, η διαφορετική γλώσσα δεν σημαίνει διαφορετικές ανάγκες και επιθυμίες.

 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση