familylife.gr
Πόσο κρέας να τρώει το μικρό μου;
Ευρετήριο Άρθρου
Πόσο κρέας να τρώει το μικρό μου;
σελίδα 2
σελίδα 3
Όλες οι Σελίδες

kreas mwroΣυχνή ερώτηση και ανησυχία πολλών νέων γονιών. Όπως πάντα η ισορροπία είναι η λέξη – κλειδί, και όχι οι υπερβολές.

Του Στέλιου Παπαβέντση παιδιάτρου, www.pediatros-thes.gr

Πολύ συχνά οι γονείς, μετά από σύσταση δυστυχώς επαγγελματιών υγείας, σχηματίζουν την εντύπωση ότι το βρέφος ή νήπιο τους πρέπει να καταναλώνει συγκεκριμένα γραμμάρια κρέατος κάθε μέρα.

Η επιστημονική πραγματικότητα είναι ότι τα μωρά δεν βγαίνουν από το ίδιο πανομοιότυπο καλούπι ενός εργοστασίου όπως τα αυτοκίνητα, αλλά μάλλον όπως και οι ενήλικες, ποικίλουν σε σωματικό μέγεθος, ανάγκες, μεταβολισμό, εντερική απορρόφηση, έτσι που υπάρχει πάντα ένα εύρος του φυσιολογικού.

Μια από τις χειρότερες παγίδες στις οποίες πέφτουν οι γονείς είναι η καταφυγή στη γραμμαριολογία και στα επιβαλλόμενα πρέπει για το τι ποσότητες θα φάει το μικρό τους παιδί.

Η επιστήμη μας λέει ότι δεν υπάρχει σαφής επιστημονική τεκμηρίωση για την ακριβή ποσότητα πρωτεϊνών ή κρέατος που «πρέπει» να καταναλώνει ένα παιδί ανά ηλικία.

Κάθε παιδί είναι διαφορετικό, έχει διαφορετικό μεταβολισμό, ανάγκες, εντερική απορρόφηση. Οι συστάσεις που προκύπτουν είναι ενδεικτικές, αφορούν εύρος, είναι γνώμες ειδικών και όχι σκληρές επιστημονικές αποδείξεις, βασίζονται δηλαδή στην χαμηλότερη στην ιεραρχία της έρευνας επιστημονική τεκμηρίωση.

Τα μωρά μας δεν είναι ρομπότ. Οι συστάσεις για την διατροφή τους έχουν χαρακτήρα περισσότερο εκπαιδευτικό και ερευνητικό, παρά κλινικό και πρακτικό, για την καθημερινή πράξη. Δεν λειτουργούμε έτσι στην διατροφή μας ως ενήλικες, να υπολογίζουμε πόσα γραμμάρια πρωτεΐνης ή κρέατος φάγαμε σε κάθε γεύμα ή σε κάθε μέρα, και να αγχωνόμαστε αν είναι μια μέρα λιγότερα ή περισσότερα.

Οι γονείς πρέπει να αναρωτηθούν κάτι πολύ απλό: Εσείς τρώτε 50γρ κρέας κάθε μέρα;

Στις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την εισαγωγή στερεών τροφών και πρώτα πρώτα αναφέρονται τα εξής:

«Στην πράξη, οι φροντιστές μικρών παιδιών δεν θα μετρούν το ενεργειακό περιεχόμενο των τροφών που προσφέρουν. Η ποσότητα τροφής που προσφέρεται στο μικρό παιδί θα πρέπει να βασίζεται στις αρχές της ανταποκρινόμενης σίτισης (responsive feeding, δηλαδή η μητέρα να διαβάζει τα σημάδια πείνας και κορεσμού του μωρού της και να ανταποκρίνεται σε αυτά), ενόσω ταυτόχρονα θα πρέπει να διασφαλίζεται ότι η ενεργειακή πυκνότητα και η συχνότητα γευμάτων είναι επαρκή για να καλύπτουν τις ανάγκες του παιδιού.

Είναι ωστόσο σημαντικό να μην είναι κανείς υπερβολικά λεπτομερής και περιγραφικός σε μια τέτοια καθοδήγηση, αναγνωρίζοντας ότι οι ανάγκες των παιδιών ποικίλουν εξαιτίας διαφορών στο μέγεθος του σώματος, στον ρυθμό ανάπτυξης, στον μεταβολισμό και στην εντερική απορρόφηση».

Βασική λοιπόν αρχή στο τάισμα των παιδιών είναι ότι:

Οι γονείς είναι υπεύθυνοι για την συχνότητα ταΐσματος και για την ποιότητα των τροφών που δίνουν, το παιδί είναι εκείνο που αποφασίζει για την ποσότητα. Η ποσότητα τροφής που καταναλώνει ένα παιδί κάθε φορά είναι δική του υπόθεση και εξαρτάται από πολλούς συγκυριακούς παράγοντες όπως το πώς αισθάνονται την συγκεκριμένη στιγμή, εάν νυστάζουν, πότε θήλασαν, εάν έχουν αποσπάσεις της προσοχής τους, η ώρα της ημέρας, τυχόν έκφυση δοντιών που τα ταλαιπωρεί, τυχόν ιώσεις σε οξεία φάση ή σε αποδρομή, ψυχολογικοί παράγοντες και αναταραχές στην οικογένεια, αλλαγές στην ρουτίνα, ή και ως δευτερογενής αντίδραση στην πίεση που δέχεται για φαγητό (force feeding).

H ευθύνη του γονιού είναι να σεβαστεί την αυτορρύθμιση του παιδιού του, να βοηθήσει να ωριμάσει στο παιδί η συνειδητοποίηση των σημαδιών πείνας και κορεσμού, και όχι η συστηματική παράκαμψη εσωτερικών του ρολογιών του παιδιού του.

Αν δεν είμαστε ευαίσθητοι στα σημάδια πείνας και κορεσμού του παιδιού μας και εφαρμόζουμε καταναγκαστική σίτιση και όχι σίτιση σε απόκριση, καταπιέζουμε την αυτορρύθμιση του παιδιού μας, με συχνή συνέπεια δύο πιθανότητες παρεκτροπής:

-Ένα πειθήνιο ή «λαίμαργο» παιδί να καταλήξει σε υπερσίτιση (overfeeding) και κίνδυνο χρόνιας παχυσαρκίας.

-Ένα «ανεξάρτητο» και «αντιδραστικό» παιδί να καταλήξει σε υποσίτιση (underfeeding) και κίνδυνο χρόνιων διατροφικών δυσκολιών ή λιποβαρούς.

Η τακτική που συνιστάται είναι οι γονείς να βάζουν στο παιδί μικρές μερίδες φαγητού μπροστά του αρχικά, και να δίνεται συστηματικά η ευκαιρία στο μικρό παιδί να ρωτάται αν θέλει να συμπληρώσει επιπλέον ποσότητα. Έτσι αποφεύγεται ο οπτικός κορεσμός και το παιδί κατανοεί καλύτερα το σώμα του.

Όχι λοιπόν στις υπέρογκες ποσότητες στα πιάτα μικρών παιδιών στα όρια του μπουχτίσματος ακόμα και με το κριτήριο του ενήλικα.

Μια άλλη βασική αρχή είναι η ποικιλία τροφικών ερεθισμάτων. Κανένας άνθρωπος, ούτε βρέφος ούτε ενήλικας, δεν πρέπει να υποβάλλεται σε καταναγκαστικές μονοφαγίες, με καθημερινή έντονη κατανάλωση συγκεκριμένων τροφίμων ή/ και με αποφυγή ολόκληρων κατηγοριών τροφών.

Τα μικρά παιδιά δεν πρέπει να τρώνε κάθε μέρα κόκκινο κρέας. Ουκ εν τω πολλώ το ευ, έτσι και εδώ υπάρχουν γνωστοί κίνδυνοι από την υπερβολική κατανάλωση κρέατος – ξεκινούν από κινδύνους υπερβολικής έκκρισης ινσουλίνης και εμφάνισης διαβήτη, μέχρι παχυσαρκία, αυξημένη χοληστερίνη και δυσκοιλιότητα, ενώ στους ενήλικες υπάρχει γνωστή καθαρή συσχέτιση της υπερκατανάλωσης κρέατος με καρκίνους όπως εκείνοι του παχέος εντέρου, του προστάτη και του μαστού.



 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση