familylife.gr
Παιδί και φαΐ... σχέση ζωής!

diatrofi-mpoukomaΗ σωστή διατροφή του παιδιού σας αποτελεί τη βάση για την ομαλή του ανάπτυξη.

Του Μάρκου Κέκκου, Παιδιάτρου

Στην ηλικία των δύο χρόνων το παιδάκι σας θα είναι τέσσερις φορές πιο βαρύ από ότι ήταν την ημέρα που γεννήθηκε. Από εκεί και έπειτα θα παίρνει δύο με τρία κιλά το χρόνο και θα ψηλώνει έξι με οκτώ πόντους μέχρι να γίνει δέκα περίπου ετών.

Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι η διατροφή των παιδιών στην Ελλάδα είναι πολύ σωστή, σχεδόν ιδανική.

Ποιες είναι όμως οι απόψεις των μητέρων για τη διατροφή του παιδιού τους;

Ο ρόλος της τροφής στη χώρα μας είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Η προσφορά φαγητού αποτελεί για τους Έλληνες έναν έκδηλο τρόπο έκφρασης της αγάπης, της εκτίμησης και της παραδοχής του άλλου.

Πολυάριθμες δοξασίες σχετικά με την τροφή και την ιαματική επίδραση ορισμένων τροφίμων (π.χ., το γάλα, το μέλι, το σκόρδο και το μουρουνέλαιο το οποίο δινόταν 'υποχρεωτικά' στις παλαιότερες γενιές ) είναι γερά ριζωμένες στην καθημερινή ζωή του τόπου.

Aάλλωστε, ο ρόλος της τροφής καταδεικνύεται και από τις λαϊκές παροιμίες, όπου το ρήμα "τρώω" μπορεί να εκφράσει το αίσθημα της αρπαγής και της κτήσης, τη φθορά, την καταστροφή, την επίθεση, τη νίκη, το φόβο, την τιμωρία, την πίεση ή ακόμα και το θάνατο.

Η διατροφή του παιδιού είναι ένα ζήτημα πολύ σημαντικό και απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή από την αρχή της ζωής του εμβρύου.

Η επιτακτική επιθυμία της εγκύου για συγκεκριμένη τροφή πρέπει να πραγματοποιείται άμεσα. Οι μυρωδιές φαγητού που ξεχύνονται στη γειτονιά (ή στις μέρες μας στις πολυκατοικίες) δημιουργούν ιδιαίτερες επιθυμίες.

Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, οι γειτόνισσες συχνά προσφέρουν ένα μεζέ στην έγκυο, διώχνοντας από πάνω τους το κακό που πιστεύουν ότι θα δημιουργηθεί στο έμβρυο αν η επιθυμία αυτή δεν εκπληρωνόταν.

Παρόμοια παραδείγματα αναφέρονται και σε άλλες χώρες, όπου η ναυτία και ο εμετός συσχετίζονται με τις επιθυμίες και την υγεία του αγέννητου βρέφους.

Με τη γέννηση του νεογνού, ο θηλασμός όχι μόνο συμβάλλει στην καλή του υγεία, αλλά ταυτόχρονα ενδυναμώνει τη σχέση του παιδιού με τη μητέρα-τροφό, αν και η σχέση αυτή αρχίζει ολοένα και περισσότερο να απασχολεί και τους δύο γονείς.

Πριν από αρκετές δεκαετίες δεν ήταν λίγα τα νοσοκομεία που διατηρούσαν τράπεζες γάλακτος, για τις γυναίκες που δεν ήταν σε θέση να θηλάσουν, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οι παραμάνες (γυναίκες με περίσσιο γάλα) συμπλήρωναν το κενό.

Ο θηλασμός μάλιστα συχνά διαρκούσε έως τα πρώτα παιδικά χρόνια.

Σήμερα τα έτοιμα σκευάσματα γάλακτος και οι βρεφικές τροφές, έχουν επιλύσει τα προβλήματα αυτά.

Συνάμα, η τεχνολογία έχει αναντίρρητα διευκολύνει την παρασκευή φρέσκου πολτοποιημένου φαγητού για τα βρέφη, καθιστώντας τον παρατεταμένο θηλασμό μη αναγκαίο.

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι η βρετανική κοινή γνώμη έχει κατά καιρούς εναντιωθεί, φοβούμενη πως οι εταιρείες που παράγουν βρεφικά γάλατα υποβιβάζουν τη σημασία του θηλασμού και έχει μποϊκοτάρει πολλά από τα προϊόντα τους.

Στην ίδια χώρα, τα ταμπού γύρω από το θηλασμό έχουν αρθεί.

Ορισμένες γυναίκες, μάλιστα, θηλάζουν τα βρέφη τους δημόσια, αφού το στήθος τους δεν θεωρείται ότι προκαλεί ερωτική έλξη.

Η σημασία του μητρικού γάλακτος αποδεικνύεται από πολυάριθμες έρευνες, παρά ταύτα οι γυναίκες που δεν μπορούν να θηλάσουν ή δεν θέλουν, καλό θα ήταν να εξακολουθούν να έχουν τον πρώτο ρόλο σε ότι αφορά τη διατροφή του παιδιού τους.

Αναντίρρητα, η ευθύνη για τη διατροφή της οικογένειας εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να βαραίνει τη μητέρα-τροφό.

Δεν πρέπει όμως να οδηγεί στον υπερσιτισμό, ο οποίος ενδεχόμενος να απορρέει από το φόβο της μητέρας ότι δεν θρέφει το παιδί της επαρκώς.

Ο υπερσιτισμός προκαλεί παχυσαρκία στα ανήλικα παιδιά, και τους εφήβους. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι έρευνες που υποστηρίζουν ότι η διατροφή επηρεάζει το ψυχισμό μας.

Όπως έχουν επισημάνει οι ψυχολόγοι Άννα Ποταμιάνου και Φρόσω Καραπάνου, "Όταν μια μάνα φωνάζει το παιδί της "θρεφτάρι μου", το μήνυμα που δίνει είναι ότι τρέφοντας το παιδί, τρέφει συγχρόνως και τον εαυτό της.

Η δύναμη που του παρέχει μέσω της τροφής, γυρίζει στην ίδια και της επιτρέπει να το εξουσιάζει σε πολλά επίπεδα.

Η σχέση μεταξύ τρεφόμενου και τροφού διαποτίζεται από προστασία και αγάπη αλλά και από επιθετικότητα.

Αυτή αναδεικνύεται τόσο στο "μπούκωμα", καθώς και στους διάφορους χειρισμούς της μητέρας ως προς το παιδί. Το παιδί βιώνει τότε τη μητέρα του, σαν μια παρουσία καταπιεστική που διεγείρει άσβηστα και ακόρεστα συναισθήματα αγάπης και μίσους".

Την ίδια στιγμή τις σχέσεις που αναπτύσσουμε στην παιδική ηλικία, μας εξακολουθούμε να τις διατηρούμε και ως ενήλικες.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως ο έρωτας ξεκινά από το στομάχι.

Άλλοι πάλι εξακολουθούν να θεωρούν, ότι το φαγητό της μητέρας τους έχει την καλύτερη γεύση άσχετα από τις μαγειρικές της ικανότητες.

Οι σωστές διατροφικές συνήθειες ξεκινούν από υγιείς βάσεις στην παιδική μας ηλικία!

 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση