familylife.gr
Μπαμπάς Σαββατοκύριακου
Ευρετήριο Άρθρου
Μπαμπάς Σαββατοκύριακου
Σελίδα 2
Όλες οι Σελίδες

iliopoulos-berlin-1Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο πολύ ερωτευμένοι! Η Γεωργία κι εγώ. Η σχέση μας κρατούσε και, αφού απολαύσαμε τα φοιτητικά μας χρόνια, δεν μας τρόμαξε ούτε η συγκατοίκηση, ούτε ο γάμος.

Αντίθετα, μας άρεσαν, κι έτσι δημιουργήσαμε μόνοι μας το σπίτι μας, από το μηδέν! Και ύστερα ήρθε η Ελεάννα!

Του Βαγγέλη Ηλιόπουλου, μπαμπά, συγγραφέα, παιδαγωγού

Η κόρη μας μπήκε καταλυτικά στη σχέση μας. Όλα άλλαξαν. Από δύο γίναμε τρεις! Η Γεωργία –όπως κάθε γυναίκα, νομίζω– πιο έτοιμη για τον νέο ρόλο, τον αναντικατάστατο ρόλο της μαμάς. Κι εγώ να προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πότε από γιος έγινα μπαμπάς! Πότε από ανεξάρτητος είχα και μιαν άλλη ύπαρξη να εξαρτάται από εμένα.

Ο νέος ρόλος με άγχωνε τόσο πολύ. Με αρρώστησε. Ώρες ατέλειωτες έμενα ξάγρυπνος πάνω από το «πιο όμορφο μωρό του κόσμου», την κόρη μου, και της κρατούσα το χεράκι. Κι εκείνη εγκαταστάθηκε στο κρεβάτι μας και έφυγε για το δικό της... πέντε χρόνια μετά. Η ζωή μας άλλαξε οριστικά. Κι εγώ, ως ο πιο αγχωμένος μπαμπάς του κόσμου, άρχισα να κάνω ασφάλειες ιατρικής περίθαλψης για όλους μας, να σκέφτομαι την αγορά σπιτιού και να δουλεύω, να δουλεύω ακατάπαυστα!

Τότε, μαζί με τη δουλειά του δασκάλου, που τόσο αγαπώ, άρχισε να φαίνεται πως θα κάνω, παράλληλα, και καριέρα συγγραφέα, αφού ο Τριγωνοψαρούλης γνώριζε πρωτοφανή επιτυχία. Μαζί μας, λοιπόν, κατοικούσαν και όλοι οι ήρωές μου, ο Τριγωνοψαρούλης, ο Φώκος και, αργότερα, ο Βιβλιοπόντικας, ο Θέμος, ο Κότσυφας και τόσοι άλλοι. Γιατί μαζί με την Ελεάννα είχε έρθει στο σπίτι μας και η έμπνευση.

Ό,τι έλεγε, ό,τι έκανε η κόρη μου, όποια ηλικιακή φάση περνούσε, ήταν για εμένα αστείρευτη πηγή έμπνευσης. «Ο Βιβλιοπόντικας», το «Ζητώ μαμά ή Ζήτω η μαμά!», το «Πάλι τηλεόραση, Θέμο;», το «Άριστα 10!» και τόσα άλλα βιβλία μου γεννήθηκαν από φράσεις ή πράξεις της. Νέες ιστορίες των ηρώων μου, νέα παραμύθια, κι άλλες εκδηλώσεις σε σχολεία και βιβλιοπωλεία στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, με ιδιαίτερη επιτυχία, κι όλα αυτά να σημαίνουν κι άλλες ώρες μακριά από το σπίτι.

Μια φίλη συγγραφέας, σοφή από τα χρόνια, μου είπε: μην χάνεις λεπτό από το παιδί σου, μεγαλώνει τόσο γρήγορα, που μια μέρα θα την δεις κοπέλα και θ’ απορήσεις! Είχε δίκιο. Η Ελεάννα πήγαινε ήδη στα προνήπια και όποιος την ρωτούσε «πού είναι ο μπαμπάς;», απαντούσε «σε εκδήλωση για τα βιβλία του». Θεωρούσε τον Τριγωνοψαρούλη αδελφό της και όπου μπορούσε ήθελε να με ακολουθεί. Σε κάθε εκδήλωση όταν ρωτούσα τα παιδιά για τις ιστορίες των ηρώων μου, σήκωνε χέρι να απαντήσει πρώτη!

«Γιατί ποτέ δεν μου λες να πω εγώ!»

«Γιατί είσαι η κόρη μου.»

«Ε, και; Δεν είμαι και παιδί που διαβάζω τα βιβλία σου;»

Πάντοτε αφοπλιστική η Ελεάννα, συχνά με βάζει στη θέση μου. Είχε από μικρή τη σοφία της αθωότητας, είχε από μικρή την απλότητα στη σκέψη που με βγάζει από τις σύνθετες περιπλανήσεις του μυαλού. Όμως μεγάλωσε τόσο γρήγορα...

Στα πέντε της χρόνια σκεφτήκαμε πως έχουν δίκιο όσοι λένε «ένα παιδί = τρεις τρελοί» και αποφασίσαμε ότι θα ήταν καλύτερα να γίνουμε τέσσερις! Κι έτσι, στη ζωή μας ήρθε ο γιος μας, ο Σείριος! Έμπειροι γονείς πια και ωριμότεροι, ξέραμε πώς να φροντίσουμε το μωρό μας. Το μεγάλωμα του Σείριου ήταν εντελώς διαφορετική εμπειρία! Τότε κατάλαβα αυτό που μου έλεγαν ότι η αγάπη δεν μοιράζεται, αλλά πολλαπλασιάζεται. Πολλαπλασιάζονται, όμως, και οι ευθύνες. Όλα άλλαξαν για άλλη μια φορά. Οι σχέσεις όλων μας, τα ωράριά μας, η καθημερινότητά μας, τα όνειρά μας.

Το πρόγραμμά μας διαμορφώθηκε έτσι ώστε η Γεωργία να είναι πιο πολύ στο σπίτι,  ενώ για εμένα η παρέα και των τριών τους έγινε δυσεύρετη. Οι νέες ανάγκες ή όσα εμείς ορίζουμε ως ανάγκες– με ήθελαν πιο πολλές ώρες μακριά από το σπίτι. Τελικά, πιο συχνά ταξίδευα με τον Τριγωνοψαρούλη και τον Βιβλιοπόντικα, παρά με τα παιδιά μου. Κι όταν γύριζα αργά το βράδυ στο σπίτι, είχα κουράγιο μόνο να τα φιλήσω και να καμαρώσω για το πόσο όμορφα είναι... όταν έχουν αποκοιμηθεί. Συνήθως, ο Σείριος «μου ζέσταινε» τη θέση, και για να ξαπλώσω, έπρεπε να τον πάρω αγκαλιά κοιμισμένον και να τον πάω στο κρεβάτι  του. Αυτή ήταν η μόνη στιγμή της ημέρας που τον έπαιρνα αγκαλιά! Επίσης, το πρωί έχω επιδιώξει και τους πηγαίνω εγώ σχολείο, για να έχω δέκα λεπτά μαζί τους.



 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση