familylife.gr
Συζητάμε με τον Μάριο Αθανασίου, ηθοποιό
Ευρετήριο Άρθρου
Συζητάμε με τον Μάριο Αθανασίου, ηθοποιό
Σελίδα 2
Όλες οι Σελίδες


marios-athanasiou-2Δεν ξέρω γιατί το Χαλάνδρι το έχω συνδυάσει με τους ηθοποιούς. Ίσως γιατί αρκετοί ηθοποιοί μένουν εκεί και συνήθως τις συνεντεύξεις μας τις κάνουμε στις γειτονικές καφετέριες, στην πλατεία.

Έτσι έγινε και με τον Μάριο Αθανασίου. Ήπιαμε καφεδάκι στο Χαλάνδρι και μιλήσαμε για την οικονομική κρίση, τα σίριαλ που κόβονται, αλλά και για τον τετράχρονο... πιτσιρικά του, όπως ο ίδιος τον λέει. Έξω από τα δόντια.

 

Συνέντευξη στην Δήμητρα Μαυρίδου

Τι γίνεται φέτος με τις τηλεοπτικές δουλειές; Γιατί κόβονται τα σίριαλ;

Νομίζω ότι είναι μια τυχαία συγκυρία, δεν κόβονται λόγω της κρίσης. Σχετίζεται με τη διαχείριση ανθρώπων σε συγκεκριμένες θέσεις, με την αντίληψή τους για τον προγραμματισμό που θα κάνουν. Σε αυτό δεν μπορώ να τους κρίνω εγώ. Στο κανάλι που δουλεύω αυτό έχει ξεκινήσει εδώ και τρία χρόνια. Η οικονομική κρίση είναι εδώ και έναν χρόνο. Και σε άλλα κανάλια κάνουν το ίδιο, με διαφορετικό όμως τρόπο. Αυτό που γίνεται σε όλους τους χώρους είναι ότι με το άλλοθι της οικονομικής κρίσης άρχισαν να κινούνται αχαλίνωτα και απερίσκεπτα μην υπολογίζοντας τους εργαζόμενους. Εκμεταλλευόμενοι αυτό το άλλοθι, οι εργοδότες απολύουν κόσμο και συρρικνώνουν επιχειρήσεις χωρίς ενοχές. Φυσικά, υπάρχουν επιχειρήσεις που όντως έχουν πρόβλημα, αλλά εκεί που πριν είχαν δύο ή τρεις σκέψεις στο να κάνουν κάτι για να βελτιώσουν την κατάσταση, τώρα δρουν άμεσα και κλείνουν την επιχείρηση.

Τελικά τι μέλλει γενέσθαι;

Μπόρα είναι και θα περάσει. Τίποτα δεν μένει σταθερό. Αυτό, λοιπόν, που μπορεί να συμβεί όταν περάσει αυτή η ιστορία, είναι να τεθεί σε κριτική σκέψη αυτή η μικρή τέχνη. Και μετά σιγά σιγά να περάσουμε σε ένα επόμενο στάδιο που θα είναι η εξέλιξή του, είτε ως μέσου, είτε το ίδιο το μέσο να το πάμε ένα βήμα πιο μπροστά.

Ίσως λοιπόν ήταν η αφορμή να γίνει ένα... ξεσκαρτάρισμα και να γίνουν πιο ποιοτικές δουλειές...

Ακριβώς. Αυτό είναι το μόνο καλό.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι αυτήν τη στιγμή ο κόσμος στον χώρο μας γκρινιάζει επειδή δεν έχει δουλειά. Για ένα μεγάλο όμως χρονικό διάστημα υπήρχαν πολλά σίριαλ. Και τότε δεν έβγαινε κανείς να πει τι ωραία που περνάμε και πόσα λεφτά βγάζουμε. Αν δεν βγαίνεις να πεις πόσο καλά πάει το επάγγελμά σου όταν βγάζεις λεφτά, δεν δικαιούσαι όταν συμβεί το αντίθετο να βγαίνεις και να γκρινιάζεις. Μια ζωή, δηλαδή, εσύ πρέπει να βγάζεις τα περισσότερα λεφτά; Αυτός ο κλάδος να είναι ο καλύτερος; Πολλοί ηθοποιοί φαντάζονται ότι η δική μας δουλειά είναι σαν κάστα, έξω από την κοινωνία, και δεν επηρεάζεται από τις αλλαγές. Αλλά δεν ισχύει αυτό. Είναι μια δουλειά όπως οι άλλες. Ό,τι προβλήματα έχεις εσύ θα έχουν και οι άλλοι χώροι. Μπορεί να ευνοηθείς κάποια στιγμή, αλλά αυτό θα γίνει συγκυριακά.

Τελικά ποιο είναι το πρόβλημα της κοινωνίας μας;

Το πρόβλημα της κοινωνίας είναι στη δομή της. Δηλαδή για να φτάσεις στο σύνολο πρέπει να πας στη μονάδα. Πριν φτάσω στη μεγάλη κοινωνία ή την παγκόσμια ξεκινάω πρώτα από εμένα. Η πρώτη μικρή κοινωνία που έχω είναι η οικογένεια. Η δεύτερη μεγαλύτερη είναι οι φίλοι μου ή η δουλειά μου. Μετά ξεκινάει και απλώνει και φτάνουμε σε άλλους κλάδους και μετά στην ελληνική κοινωνία.

Η ελληνική κοινωνία ξεκινάει από την καλημέρα στο περίπτερο, από έναν καφέ. Δεν είναι τόσο απομακρυσμένη από εμάς. Σαφώς υπάρχουν μεγάλα προβλήματα που να τα βλέπεις με την πρώτη, όπως το πρόβλημα της πολιτικής ταυτότητας ή ένα πρόβλημα κοινωνικής ταυτότητας. Πέρα από τα μεγάλα που είναι σαν ταμπέλες, είναι και τα μικρά, πώς θα ξυπνήσεις το πρωί, πώς θα μιλάς στα παιδιά σου, τι κάνεις στο παρκάρισμα, πώς βλέπεις τον υφιστάμενό σου και πώς τον προϊστάμενό σου.

Και προφανώς ένα μεγάλο πολιτικό ή οικονομικό πρόβλημα έχει τη ρίζα του σε εμάς... εμείς το δημιουργούμε με μικρό ή μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης.

Σαφώς. Όλα είναι θέμα αντίληψης. Η αντίληψή μας είναι που δημιουργεί την κοινωνία. Εγώ σαφώς θέλω οι πολιτικοί μου να σκέφτονται διαφορετικά και να διαχειρίζονται το κράτος καλύτερα, αλλά όταν βλέπω ότι υπάρχει ένας δρόμος που δεν πρέπει να παρκάρω, θα αδιαφορήσω και θα παρκάρω. Ή σε μια δουλειά θέλω να παίρνω χρήματα κάτω από το τραπέζι. Οι πολιτικοί μου γιατί να μην το κάνουν αυτό;

Κάποιος κάποια στιγμή πρέπει να γυρίσει την τράπουλα ανάποδα.

Οι πολιτικοί είναι δικοί μας άνθρωποι. Είναι οι πολιτικοί που μας αξίζουν, που μεγάλωσαν στην κοινωνία που εμείς φτιάξαμε. Εγώ αυτήν τη στιγμή μεγαλώνω ένα παιδί. Αυτό το παιδί μπορεί κάποτε να γίνει πολιτικός. Αν εγώ το έχω κάνει καραγκιόζη, τότε και σαν πολιτικός θα είναι έτσι. Δεν θα φταίει η κοινωνία τότε, οι γονείς θα φταίνε.

Φαύλος κύκλος και εκεί λοιπόν. Και πάντα καταλήγουμε στους γονείς. Τι είναι για εσάς η οικογένεια;

Η οικογένεια είναι το σπίτι. Είναι το πρώτο του βήμα. Είναι τα πρώτα όρια που του θέτεις, που οφείλει να τα σπάσει. Η οικογένεια για το παιδί, επειδή το παιδί είναι ο αδύναμος άνθρωπος, είναι μια στέγη, μέχρι να δυναμώσει και να φύγει. Ξέρει ότι οτιδήποτε κι αν συμβεί, μια αδυναμία, ένα λάθος, μια κακή στιγμή, πάει και κάθεται μέσα, και εκεί δεν βρέχει, δεν φυσάει, δεν χιονίζει. Είναι το καταφύγιό του.

Σας έχει επηρεάσει το γεγονός ότι χώρισαν οι γονείς σας;

Νομίζω πως ναι. Δεν μου φαίνεται η καταστροφή του κόσμου, γιατί ξέρω πως είναι να μεγαλώνουν δύο άνθρωποι μόνοι τους. Το έχω δει. Και θεωρώ ότι δεν είναι κάτι καταστροφικό. Χώρισαν όταν ήμουν ενός. Τα παιδιά των χωρισμένων γονιών έχουμε μια τάση απομυθοποίησης πολύ πιο έντονη. Επειδή το πρώτο κομμάτι που στην αρχή όρισαν ως πλαίσιο έχει κοπεί, νιώθουν προφανώς ότι μπορούν να περνάνε τα όρια. Όλα αυτά που βλέπουμε δεν είναι αυτά που φαίνονται. Αρχίζεις και ψάχνεις και λες αυτή είναι μια οικογένεια και αυτό είναι η βιτρίνα. Δεν έχει, όμως, αυτή η οικογένεια προβλήματα; Και αρχίζεις και μπαίνεις πολύ πιο γρήγορα από πίσω. Δεν μένεις σε αυτό που φαίνεται.



 


Διαφήμιση