familylife.gr
Αληθινή ιστορία: «Είσαι τόσο λίγος…»

Αληθινή-ιστορία-Είσαι-τόσο-λίγοςΜέλλουσες μαμάδες προσοχή! Μια βασική προϋπόθεση για να κάνετε μια ισορροπημένη οικογένεια είναι και το να θαυμάζετε τον σύντροφό σας.

Όταν ξαφνικά στα μάτια σας αρχίσει να σας φαίνεται «λίγος» και ο «κ. Τέλειος» γίνεται ο «κ. Τίποτα», τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Ίσως τελικά, ο σύντροφός σας να μην είναι ο ιδανικός πατέρας για τα παιδιά σας (όταν έρθουν στον κόσμο...). Μια φίλη, θέλησε να μοιραστεί μαζί μας την ιστορία της, ανώνυμα φυσικά, για να μας βάλει σε σκέψεις και να προλάβουμε τα χειρότερα, όσο είναι ακόμα νωρίς.

Της Δήμητρας Μαυρίδου*

«Δεν γίνεται τίποτα. Δεν αλλάζει τίποτα, δεν θα αλλάξεις με τίποτα. Μην κοιτάς αλλού! Εδώ είμαι!!! Σου μιλάω!!! Είχε δίκιο η Κατερίνα τελικά. Μου τα έλεγε, αλλά εγώ...Αλλού γι αλλού νυχτωμένη. Με τα μούτρα πάνω σου. Και ας το ένιωθα ότι δεν θα μας βγει. Κάθομαι και σε κοιτάω με αυτό το ποτήρι στο χέρι όλη μέρα και σε.... λυπάμαι (ευτυχώς δεν το είπα!)...δεν σε αντέχω. Τελικά είσαι τόσο λίγος. Αλλά ...σ'αγαπώ (ούτε αυτό το είπα). Θα φύγω».

Και όπερ εγένετο. Η Ελένη έφυγε. Αλλά τον αγαπούσε. Και ξαναγύρισε. Σαν να είχε αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί του. Κάτι μέσα της την έκανε να φτάσει στα όριά της, αλλά το ίδιο κάτι την γύρισε πίσω όταν είδε ότι εκεί στον έξω κόσμο, υπήρχαν και άλλοι λίγοι, που στην αρχή φαίνονταν πολλοί, αλλά στην πορεία αποδείχτηκαν πιο λίγοι και από τον λίγο Γρηγόρη. Ουφ, μπερδεύτηκα. Δηλαδή η Ελένη είναι το πολύ στη σχέση και ο Γρηγόρης το λίγο; Και με ποια κριτήρια λες κάποιον λίγο; Λίγος γενικά ή λίγος για σένα;

Χμμμ. Λίγος για την Ελένη. Ένας φίλος, με τον οποίο συζήταγα την ιστορία της ηρωίδας Ελένης με ρώτησε χαριτολογώντας «Λίγος στο σεξ;». Όχι, δεν είναι εκεί το θέμα. Δεν είναι λίγος σε έναν τομέα. Είναι λίγος στα μάτια της. Και ακολουθεί η εύλογη ερώτηση του ψυχαναλυτή, όταν η Ελένη πήγε να τον επισκεφτεί: O Γρηγόρης ήταν από την αρχή λίγος ή τώρα το πήρες χαμπάρι;

Εδώ η Ελένη ζορίζεται και κοιτάει νευρικά το πάτωμα.«Λοιπόν, ο Γρηγόρης ήταν αντικειμενικά λίγος από την αρχή, αλλά πολύς στα δικά μου μάτια». Ήταν ένας ευχάριστος τύπος, με αίσθηση του χιούμορ, αρκετή δόση τρέλας και πολύ όρεξη για ζωή. Με ανέβαζε στα ουράνια, με αγαπούσε πολύ, με φρόντιζε, ήταν ευγενικός. Περνάγαμε καλά. Επαγγελματικά μόνο ήταν λίγο ζορισμένος γιατί δεν έβγαζε όσα ήθελε. Είχε τουλάχιστον ένα σπίτι δικό του_ ευτυχώς_ το οποίο μέσα σε λίγους μήνες έγινε και σπίτι δικό μου. Τι γλυκός! Από την αρχή ήθελε να μου δώσει τα κλειδιά, αλλά κράτησα χαρακτήρα. Τότε.

Γιατί μετά... Εγώ δούλευα σε μια διαφημιστική εταιρεία. Με θαύμαζε πολύ. Μου άρεσε αυτό. Και δεν ζήλευε καθόλου. Ούτε καν όταν ξεκίνησα να βγάζω παραπάνω χρήματα από αυτόν 2 χρόνια μετά. Συνέχιζε να καμαρώνει για εμένα. Αυτά μέσες άκρες. Σίγουρα πάντως δεν ήταν λίγος. Εντάξει, ένα ελάττωμα είχε μόνο, αλλά και αυτό ελάσσονος σημασίας. Τότε. Καμιά φορά τα έτσουζε λίγο παραπάνω. Πιεζόταν πολύ στη δουλειά. Δεν ήταν και αλκοολικός. Έτσι νόμιζα...»

Σε αυτή τη σκηνή της ιστορίας μας ο ψυχαναλυτής έχει έρθει αντιμέτωπος με μια τυπική θα λέγαμε περίπτωση τυφλού ερωτευμένου ασθενή. Η ερμηνεία που δίνει είναι απλή και λίγο πολύ γνωστή. «Η Ελένη είναι μια κλασική περίπτωση, γυναίκας που ερωτεύτηκε και στην αρχή της σχέσης τα έβαζε όλα στην άκρη, προκειμένου να είναι με τον σύντροφο που είχε επιλέξει. Έτσι παρασύρθηκε από το πάθος της και δεν έδωσε έμφαση στα «επιφανειακά» χαρακτηριστικά, όπως εμφάνιση, πτυχίο, και εισόδημα, αλλά μόνο στην «προσωπικότητα».Ο έρωτας όμως εξιδανικεύει τις καταστάσεις: στη φάση του έρωτα δεν είναι τσιγκούνης αλλά οικονόμος, δεν είναι σπάταλος αλλά γενναιόδωρος και δοτικός, δεν είναι άκαμπτος και απόλυτος αλλά επιλεκτικός, κο.κ. Επιπλέον συχνά ερωτευόμαστε αυτό που θα θέλαμε να είναι ή αυτό που υποθέτουμε ότι είναι, ή ένα ρόλο (το ρόλο του συντρόφου, ή του υποψήφιου συζύγου και πατέρα) και όχι το ίδιο το πραγματικό άτομο που έχουμε μπροστά μας και τέλος ελπίζουμε ότι κάτι ΘΑ γίνει με τον καιρό, με την αγάπη μας, με την κατανόηση (ΘΑ αδυνατίσει, ΘΑ πάρει πτυχίο, ΘΑ βρει μια δουλειά στα δικά μας μάτια 'καλή') δικαιολογούμε όσα παρατηρούμε (π.χ. «δεν έχει τυπικά προσόντα, αλλά είναι τόσο καλλιεργημένος άνθρωπος!) ή και παρερμηνεύουμε τις ενδείξεις (π.χ. ο σύντροφος ζητά να μην βγαίνουμε με φίλους, να είμαστε πάντα μαζί, αγχώνεται με την παραμικρή απομάκρυνση, αλλά είναι επειδή 'μας αγαπά, ενδιαφέρεται, είναι και λίγο ανώριμος', ενώ μπορεί να πρόκειται για ξεκάθαρα ελεγκτική, ζηλότυπη, ανασφαλή και εξαρτητική συμπεριφορά που στην πορεία μας πνίγει)».

Τρία στα τρία λοιπόν για την Ελένη, που παρέκαμπτε όσα την ενοχλούσαν ελπίζοντας ότι θα αλλάξουν. Ότι θα αλλάξει. Μέγα λάθος.

Και σκέφτομαι τώρα εγώ με την σειρά μου: Δηλαδή, η Ελένη είναι η τέλεια χειραφετημένη γυναίκα, και ο Γρηγόρης είναι ο κύριος Τίποτα; Ο ψυχαναλυτής της Ελένης θα τρέξει να μου πει ότι « Ο υγιής και λειτουργικός τρόπος αντιμετώπισης, δεν είναι να θεωρούμε 'κατώτερο' τον προσδοκιών μας ή 'λίγο', αλλά απλά έναν άνθρωπο διαφορετικό από αυτό που θα θέλαμε, έναν άνθρωπο που δεν μας ταιριάζει τόσο όσο νομίζαμε. Αν στ' αλήθεια πιστεύουμε τον εαυτό μας 'ανώτερο' θα δυσκολευτούμε γενικά να κάνουμε μια υγιή σχέση. Γενικά, μπορούμε να πούμε ότι «είσαι τόσο λίγο...ταιριαστός μαζί μου».

Mε μπέρδεψε ο συνάδελφος του κου Φρόιντ. Άρα ο Γρηγόρης δεν φταίει σε τίποτα που η Ελένη νιώθει έτσι; Και αν δεν φταίει ο Γρηγόρης, ποιος φταίει, η Ελένη;

H φωνή της συνείδησης θα πεταχτεί να πει: «Εσύ φταις για όλα! Είχε τα ελαττώματά του ο Γρηγόρης τον απομάκρυνες και εσύ με τη στάση σου και να που φτάσατε. Παραδέξου το ότι έκανες όλα όσα τον ενοχλούν. Λες και του φώναζες! Χώρισέ με»!

Εντάξει, δεν είναι και τόσο απλό να κρατήσεις μια σχέση τόσα χρόνια. Σπεύδω εγώ να δικαιολογήσω την ηρωίδα μου. Είναι και η καθημερινότητα κουραστική, είναι και οι πειρασμοί πολλοί... Ο ψυχαναλυτής θα συμφωνήσει μαζί μου « Κανένας δεν φταίει. Μπορεί πράγματι σε ατομικό επίπεδο, να αλλάξουμε, να αναπτυχθούμε. Μπορεί και απλά να συνειδητοποιήσαμε πράγματα που προϋπήρχαν. Ή μπορεί πριν να μην ήταν σημαντικά για εμάς, π.χ. η οικονομική κατάσταση να μην είχε σημασία όσο είμαστε σε απλή σχέση, αλλά να έχει όταν αποφασίζουμε να συγκατοικήσουμε».

Και με αυτά και με τα άλλα, ήρθε και ο πειρασμός για την Ελένη και τη σχέση της, που έμπαζε από παντού. Και για κακή τύχη του Γρηγόρη η Ελένη είχε διαβάσει πρόσφατα «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκραίη, αποστηθίζοντας την περίφημη φράση του Όσκαρ Ουάιλντ, «Ο μοναδικός τρόπος να απαλλαγείς από έναν πειρασμό είναι να υποκύψεις σ' αυτόν». Και έτσι και έγινε. Εκείνη την καταλυτική μέρα λοιπόν, όπως αποδείχθηκε αργότερα, η Ελένη γύρισε από τη δουλειά και βρήκε τον Γρηγόρη στον καναπέ, να πίνει μπύρες. Πολλές όμως, όχι μια δύο.

Εκνευρίστηκε, τσακωθήκανε, ο Γρηγόρης έπεσε ξερός για ύπνο και η Ελένη άρχισε να κάνει chat με τον γοητευτικό συνάδελφο που τον πέτυχε τυχαία ( τυχαία είπα;) στο facebook. Κουβέντα στην κουβέντα, η συζήτηση εξελίχθηκε σε άλλο επίπεδο και μπερδευτήκανε τα πράγματα. Αυτό άραγε πιάνεται για κέρατο; Και ξαφνικά ο συνάδελφος έγινε εκείνος ο πολύς που έψαχνε η Ελένη. Και μπερδεύτηκε ακόμα περισσότερο για το πόσο λίγος ήταν τελικά ο Γρηγόρης.

Και τώρα τι γίνεται; Ο κ. εν δυνάμει Φρόιντ συμβουλεύει: «Καλό είναι σε τέτοιες περιπτώσεις να εκφράσουμε στον σύντροφό μας πώς ακριβώς αισθανόμαστε και γιατί, και τι διαφορετικό θα θέλαμε. Μήπως απλά μας τέλειωσε το πάθος και πλέον μας εκνευρίζουν όλα στον σύντροφο; Αν έχουμε την αίσθηση ότι το «λίγος» οφείλεται στο χαρακτήρα του και στις πάγιες επιλογές του, τότε είναι μάλλον «ένδειξη». Ενώ αν νιώθουμε πως είναι λόγω συνθηκών, πιθανόν και να είναι παροδικό (π.χ. στασιμότητα, λόγω της γενικότερης οικονομικής κρίσης). Συνήθως πάντως η γενικευμένη αίσθηση ότι είναι 'λίγος' προμηνύει το – συναισθηματικό – τέλος μιας σχέσης».

Και η Ελένη έφυγε τελικά. Ξανά. Μόνη της. Αφού πρώτα ενέδωσε στον γοητευτικό συνάδελφο, ακολουθώντας τα χνάρια, που χάραξε η Λάιδη Τσάτερλυ και ο ακόμα γνωστότερος εραστής της, στο βιβλίο του Ν.Χ Λόρενς.

*ΣτΣ: Ευχαριστώ την κα Τζίνα Χονδρού, ψυχολόγο-σύμβουλο οικογένειας για τις χρήσιμες πληροφορίες της, καθώς και την Κ.Π. για την ιστορία της.

 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση