familylife.gr
"Μόλις χώρισα…" Οδηγίες επιβίωσης
Ευρετήριο Άρθρου
"Μόλις χώρισα…" Οδηγίες επιβίωσης
Σελίδα 2
Όλες οι Σελίδες

monogoneikes-1Μονογονεϊκή οικογένεια, Διαζύγιο – Απώλεια. Και τώρα τι γίνεται; Πως θα το πούμε στα παιδιά; Πως θ’ ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου απέναντί τους;

Θα τα καταφέρω να «καλύψω» και τους δύο ρόλους; Μια «καινούρια ζωή» ξεκινάει γεμάτη αγωνία και ανασφάλεια.

Της Δρ. Ευγενίας Σουμάκη, Παιδοψυχιάτρου-Ψυχαναλύτριας*

Ο χωρισμός και εν συνεχεία το διαζύγιο είναι μια πολύ σύνθετη κατάσταση με επιπτώσεις και αλλαγές σε διάφορους τομείς - οικογενειακό, ψυχολογικό, κοινωνικό, νομικό, οικονομικό-. Εξαιτίας δε των αρνητικών στάσεων και του στίγματος ως τώρα, ο χαρακτηρισμός των οικογενειών αυτών ήταν «διαλυμένες οικογένειες», «ελλιπείς οικογένειες», «αποδιοργανωμένες οικογένειες» (Burgess, 1970). Η σταδιακή όμως αλλαγή των στερεότυπων αντιλήψεων και η κατανόηση μιας νέας διαμορφούμενης κατάστασης, οδήγησε στον όρο «μονογονεϊκή οικογένεια» εννοώντας την οικογένεια που διαμορφώνεται από τον γονιό που έχει την επιμέλεια και τα παιδιά του, χωρίς όμως να υποτιμάται και να παραγνωρίζεται και ο σημαντικός ρόλος του άλλου γονιού. Νεότερος όρος (Sager, 1983) που χρησιμοποιείται σήμερα είναι «δυαδική μονογονεϊκή οικογένεια».

Καλημέρα καινούργια ζωή

Η πλειονότητα των παιδιών ζει με τη μητέρα. Μετά τον χωρισμό, οι γονείς βιώνουν μια έντονη συναισθηματική κατάσταση με κυρίαρχα συναισθήματα το αίσθημα αποτυχίας, το αίσθημα μοναξιάς, το αίσθημα παγίδευσης, θυμό αγωνία και ανασφάλεια στα όρια του πανικού. Ξεκινώντας μια νέα φάση χρειάζεται να «ξεκολλήσουν» τα κομμάτια τους που είχαν προβάλλει στον άλλο, και να επανατοποθετηθούν απέναντι στη ζωή τους, πενθώντας κατ’ αρχήν τη σχέση που έληξε αλλά και όλα τα «ιδανικά», ελπίδες, φαντασιώσεις και όνειρα που συνδέθηκαν μ’ αυτή. Η διαδικασία δεν είναι εύκολη όταν παράλληλα με τη δική τους αποσταθεροποίηση χρειάζεται να συνεχίσουν να παρέχουν ένα περιβάλλον ασφαλείας και σταθερότητας για τα παιδιά τους απορροφώντας και τα δικά τους άγχη. Η ύπαρξη «δικτύου υποστήριξης» από τους γονείς – παππούδες και από φίλους αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την προσαρμογή όλων των μελών της οικογένειας μετά το διαζύγιο. Η επικοινωνία με τις πατρικές οικογένειες παρέχει στους ίδιους τους γονείς ασφάλεια, συναισθηματική στήριξη, υλική και πρακτική βοήθεια καθώς και βοήθεια στη φροντίδα και φύλαξη των παιδιών με την προϋπόθεση βέβαια οι γονείς – παππούδες να ξέρουν τα όρια του ρόλου τους. Ο ρόλος των παππούδων-γιαγιάδων είναι χρήσιμος και βοηθητικός απέναντι στα παιδιά αλλά δεν πρέπει να υποκαθιστά το ρόλο των γονιών ή να τους βάζει σε ανταγωνισμό στα πλαίσια του ποιος είναι «καλύτερος γονιός». Οι κοινωνικές σχέσεις και η κοινωνική ζωή των ατόμων μετά το χωρισμό περιορίζεται αρκετά καθώς συχνά τα χωρισμένα άτομα θεωρούνται ακόμα και «απειλή» για τα παντρεμένα ζευγάρια (Goetting, 1981).

Ναι στις νέες σχέσεις

Παρόλα αυτά η δομή του δικτύου υποστήριξης των χωρισμένων ατόμων – γονιών αλλάζει με τον καιρό καθώς και η ατομική τους εξέλιξη ακολουθεί διάφορα στάδια. Συχνά τίθεται το ερώτημα της «άδειας» για νέες ερωτικές σχέσεις ή και για γάμο. Η γνώμη μου είναι πως είναι αναγκαίο οι χωρισμένοι γονείς να έχουν προσωπικές συντροφικές και ερωτικές σχέσεις, οι οποίες είναι αυτονόητο ότι θα έχουν αρχικά το χαρακτήρα του περιστασιακού και αργότερα, όταν πλέον το άτομο ολοκληρώσει τη διαδικασία του πένθους, θα δώσουν τη θέση τους σε σχέσεις με συναισθηματική δέσμευση και βαθύτερη επικοινωνία. Γονείς που διστάζουν να «ξεκινήσουν» παραμένουν δέσμιοι στο παρελθόν κρατώντας όμως ασυνείδητα όμηρους και τα παιδιά τους σ’ αυτή την ιστορία καθώς τα υπερτιμούν και τα τοποθετούν σε θέση τέτοια που τους εμποδίζουν τη διαδικασία ανεξαρτητοποίησης – αυτονόμησης, αναγκαία για την ολοκλήρωση της ταυτότητάς τους. Επομένως οι αρνητικές επιπτώσεις του διαζυγίου οφείλονται περισσότερο στην ελλιπή κοινωνικοποίηση κυρίως των γονιών, στην παγίδευση που το παιδί βιώνει «προστατεύοντας» τον ένα ή τον άλλο γονιό και στις ελλιπείς διαδικασίες ταύτισης με το γονιό που «απέχει» από τις συμφωνίες. Τα παιδιά επιβαρύνονται επίσης  από τη διαδικασία του διαζυγίου όταν οι γονείς διακατέχονται από αισθήματα ενοχής και αμφιβολίας σε ότι αφορά την προσπάθεια τους για ικανοποίηση των προσωπικών αναγκών τους. Αυτό επιβαρύνεται όταν κυρίως συγγενείς επικρίνουν τη στάση τους και καταδικάζουν τις αποφάσεις τους.



 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση