familylife.gr
Ένα βιβλίο για την παραλία….

Anathema_EvaΤα τελευταία χρόνια μου αρέσει πολύ να διαβάζω στην παραλία. Πετσέτα θαλάσσης, ξαπλώστρα, καλή σκιά, κάτω από δέντρο ή ομπρέλα και περισυλλογή...

της Δήμητρας Μαυρίδου

Κάθε καλοκαίρι με έχουν «συντροφεύσει» στην παραλία διάφοροι συγγραφείς, σύγχρονοι, κλασικοί, Έλληνες ή ξένοι. Πέρσι απόλαυσα την παρέα της Λαίδης Τσάτερλυ, του Ντόριαν Γκραίυ και άλλων διαχρονικών αγαπημένων, αλλά φέτος θέλω κάτι διαφορετικό. Μετά από έντονο προβληματισμό όλο τον χειμώνα (όπως όλοι μας) θέλω ηρεμία και κάτι να με κάνει να γελάσω και να ...ξεχάσω. Και ιδού το κατάλληλο ανάγνωσμα: Ανάθεμα την Εύα, Αγνή Κομνηνού, εκδόσεις Παπαδόπουλος

Κάτι μου έκανε κλικ στο ράφι και το πήρα στα χέρια μου. Διαβάζω λοιπόν, στο οπισθόφυλλο:

«Η εφηβεία είναι σαν ίωση μακράς διαρκείας. Κάποτε θα περάσει...», σκέφτεται με ανακούφιση κάθε βράδυ πριν ξαπλώσει η Μίκα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει τα ιερογλυφικά SMS της έφηβης κόρης της.

Ακροβατώντας ανάμεσα σε απαιτητικούς πελάτες, αλλοπρόσαλλους συναδέλφους, προβληματικές φιλενάδες, μια δεκάχρονη κόρη που έχει σαν ιέρεια τη Lady Gaga, μια μάνα που συνεχώς της υπενθυμίζει 'ότι έχει περιττά κιλά', μια γιαγιά που σχεδιάζει το γάμο της και σ' ένα σύζυγο που μάλλον τη βλέπει σα διακοσμητικό μαρούλι, νιώθει το μέχρι τώρα φυσιολογικό της σύμπαν να καταρρέει. Και μέσα σ' όλο αυτό το χάος εμφανίζεται και ένας άντρας που της δημιουργεί ταχυπαλμίες κάθε φορά που τον συναντάει. Μα ποιος ευθύνεται για όλα αυτά; Η πανσέληνος, το κακό φενγκ σούι ή μήπως... η Εύα;

Ένα καυστικά διασκεδαστικό μυθιστόρημα που περιγράφει την ζωή της σύγχρονης ελληνίδας, που προσπαθεί να τα προλάβει όλα. Όμως κάπου εκεί κρυμμένος, πνιγμένος στην ρουτίνα της καθημερινότητας, ο εαυτός της διεκδικεί να ζήσει ελεύθερος. Αλήθεια θα τα καταφέρει;

Και για να μου λυθεί η απορία το αγόρασα και το πήρα το Σαββατοκύριακο στην παραλία και το διάβασα και μέσα σε 2 ώρες (και πολύ λέω). Είχε πλάκα, ήταν ευχάριστο, η γραφή κύλαγε σαν νεράκι μαζί με τις σελίδες και ευτυχώς δεν υπέπεσε στο πιο σύνηθες «παράπτωμα» των βιβλίων αυτού του είδους... Και το παράπτωμα κατά την γνώμη μου είναι το υπερβολικά μελό, γλυκανάλατο ή ελαφρώς εκτός πραγματικότητας «σενάριο» που απευθύνεται σε άλλες γυναίκες (βλέπε «desperate housewifes) και σίγουρα όχι στις περισσότερες από εμάς ή στην αποκαλούμενη μέση Ελληνίδα. Αντίθετα η ηρωίδα είναι πολύ κοντά στα...κυβικά μας, έχει σχεδόν τους ίδιους προβληματισμούς με κάθε μαμά μιας έφηβης κόρης και το τέλος της ιστορίας μας αποζημιώνει με ρεαλιστικό τρόπο, κατεβάζοντάς μας από τυχών ροζ συννεφάκια...

Υ.Γ. Εκτίμησα την άμεση και ειλικρινή εξομολόγηση της συγγραφέως στους αναγνώστες, στην αρχή του βιβλίου: «Τη συγγραφή σοβαρής λογοτεχνίας την αφήνω στα ικανά μυαλά και χέρια όσον την κατέχουν. Εγώ απλά θέλησα να βάλω λίγο χιούμορ στη ζωή μου και σ'αυτήν όσων αντέξουν να με διαβάσουν». Νομίζω πώς ο στόχος επετεύχθη.

 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση